: doa kon ke yek shab be zudi bemiram

 rahasham azin (kash budi) bemiram

delam vase cheshmash che tange che tange

negah kardane to ba ashkam ghashange
maninja neshastam kenare khialet
 khialet hanuzam vase manm ghashange
 negaham berahe ke shayad biaii
 midunam dorughe dorugham ghashange
 negam poshte shishe harasun harasun
 negahe zamune vase man che tange

 manam poshte in khateratet neshastam 
nadidi shekastam haminesh ghashange
 to ro man sepordam 
be abro be barun
 bebin  ke havaye cheshamam ghashange 

hanuzam sedayy miad tuie gusham

mige nazaninam sokootet ghashange

شهریار من همیشه وقتی دلم می گیره آرزوم اینه که بدونم این ثریای تو چه شکلی بوده حیف صفحه ی مونیتورتوان بیان حس و سوختن ته ته ته دلم رو تو لحظه های دلتنگی  من نداره آخخخخخخخخخخخخخخ نفسم بدجوری سنگینه یکی نیست بگه بنده ی خدا دل شکسته که اگه ۱۰۰۰سالم بگذره آروم نمی شه

آخخخخخخخخخخخخ:

روزگارم گله مندي شده است

من بگریم تو بخندي شده است

 ازدلم ياد نكردي شايد،

عشق هم سهميه بندي شده است

می شود گفت کجایی چه خبر

می شود در پس تکرار صدا را گم کرد

می شود در پس یک عمر ندا را گم کرد

صورتی خاطره ای احساسی

اشک نا آمده ای لبخندی

بی تو افسوس نه آهنگی هست

نه صدایی نه دل  تنگی هست

من صدا را نفس و خاطره را گم بکنم

این دل غم زده را من چه کنم

بی صدادر پس تصویر نگاهت گشتم

محو شد دور چونان خاطره ای

من تو را دل خود حفظ کنان می خوانم

هر کجا هستی باش

روزگارت همه نورانی باد

تو همش مال منی هر که به توست بماند اما

تو خودت مال منی

کوتاه بود اما

 ممنونم

بی فایده بود اما

 ممنونم از تو  به اندازه ی تمامی ثانیه های عمری که به من دادی ممنونم این من سرا پا تقصیر از تو ممنونم می دانم که دوستم داری چه پستم من و چه عظیمی تو این وجود کوچک را ببخش

آری ممنونم

گله در گله اگر گرگ شوي مي دانند

و سر نعش تو چون لاشخوري مي مانند

بي گمان ننگ ترين ننگ به من وصله شده

جامه با پوششي از سنگ به من وصله شده

مي تواني به ازاي اثر انگشتت 

آسمان را بگذاري برسد بر پشتت

فرق سر را اگر از پشت دو جا مي كردي

محشري جنت والناس به پا مي كردي

 {و اگر محشر اين قوم دروغي باشد

  و هدف همهمه روز شلوغي باشد}

باز از روز قيامت خبري نيست كه نيست

و از آن جنت الماوي اثري نيست كه نيست

خبري نيست اگر نيست بيا برگرديم

؛ كعبه؛ يك خانه شخصيست بيا برگرديم

{و پدر لخت پسر لخت برادر عريان

 مادرش لخت زنش لخت و خواهر عريان }

عشق را جامه بياريد بپوشانيمش

يا كمي شعله بياريد بسوزانيمش

و خدا نيز اگر شرم نمي كردندي

قوم را امر نمي كرد كه برگردندي

حضراتي كه به تاثير دعا مي بالند

هيچ گفتند كه اين قوم چرا مي نالند؟

يا اگر كعبه ترك خورد چه بايد بكنيم

قبله را باد اگر برد چه بايد بكنيم

جاي شيطان و خداوند عوض شد چه كنيم ؟

ملك الموت گرفتار مرض شد چه كنيم ؟

 { و تو اي حضرت عالي به چه مي انديشي ؟

  تو اگر شور اگر شعر اگــــــــــر درويشي }

ياد باد آنكه ز ما وقت سفر ياد نكــــــرد

كوچك نام مرا زمزمه در باد نكـــــــــرد

و كسي نيست كه فرياد كند برگــــــــردد

دل غمديده ما شاد كند برگــــــــــــــــردد

و كسي نيست كه بازي بكند با ليـــــــــــلا

و تو را كوچه سرازير كند تا ليـــــــــــــلا

يا اگر از خبر مرگ خودم مي گــــــــــــفتم

خانه را تا اثرت پاك شود مي رفـــــــــــــتم

يا همين شعر اگر قافيه باران مي شـــــــــد

و در اين گوشه در اين حاشيه باران مي شد

 {  اگر اين قافيه در شان تو اي زيبـــــا نيست 

  نه همين شعر كه اين زندگي ام بي معني است }

    . و تو اي مست ترين شاعره بر مي گردي؟

    مـــــــريم ســاده دل باكــــره بر مي گردي ؟

      تا خــــــــودم شور ترين شعر تو را نقد كنم

       مثنـــــــــــــوي هاي تو را با غزلم عقد كنم

      اين شعـــــــاريست كه در ذهن زمين مي ماند

     ؛عشــــــــق؛ خوب است ولي خوبترين مي ماند

مي تواني به من خسته كمي فكر كني

به من خسته وابسته كمي فكر كني

به من گمشده در پهنه سرگرداني

مي شود صورتي از شرم تو برگرداني

صورتي نيم بزك كرده و نيمي عاشق

بگذاريش به چشمان يتيمي عاشق

بگذاريش بر اين صورت ناهموارم

و بر اين روز و شب ثابت نكبت بارم

به من تلخ ترين قصه بي دردي ها

و همين جاده پر از شيوه نامردي ها

كه در اين شهر شلوغ از پي تو مي آيند

مردماني كه سر پيچ تو را مي پايند

مردماني كه سر كوچه عبادت كردند

و تو را لخت -به اين شيوه- زيارت كردند

شب تشنگان ديدار، شب ديدگان بيدار

شب سينه هاي سوزان، شب سوز سوگواران

شب قلب هاي لرزان، شب چشم هاي گريان

شب بندگان خالص، شب راز رستگاران

چه خوش است يارب امشب، كه خطاي ما ببخشي

ز كرم كني نگاهي، به جميع شرمساران

شاید یکی یادم کنه

شاید دلش تنگ بشه

از ما یه یادی بکنه

شاید به یاد اون بیاد

یکی هنوز منتظره

شاید به یادم بیاره

من رو ز حاطر نبره

شاید الان دستای اوون

سهم یه دستای دیگست

شاید که یادش بیاره

یه تیکه از خاطره هاش

تموم دنیای دیگست

یعنی منو یادش میاد ؟

حتی واسه ۱ ثانیه

ای خط رو ایجا میذارم

شاد بخونه کی به کیه

حس یک عمر سکوت

ونفس قطع صدا نیست  تحرک ممنوع

مرده ام آیا ؟

یعنی می رسد حس خوشایند صبوری پایان

شانه ام زیر خوشی خم شده است

ای تو تنها کس بیکس چون من

حس تکرار زمان حس تنهایی یک عمر مرا کشت کجایی تو بگو

حس در خلوت خود خرد شدن

حس یک عمر شکایه بر باد

اینکه تکرار کنی تنهایی

عشق تو سهم کسی دیگر شد

لحظهای خوب به این فکر بکن

لحظه ات پرپر شد

کاش مردن را آری بود پاسخ آری

خسته ام بی هدفم می ترسم

ترس از هر دستی که فشارد شانه ات را از عشق

ترس از گرمی دستانش نیست

ترس از دستانیست که هنوزم خالیست

لب هايم به هم دوخته شده اند از روزي كه قلبم را شكستند مردماني كه شبي را پناه برده بودم به سرايشان....صدايم را به فراموشي سپرده ام از روزي كه از كلنجار رفتن با ديگران خسته شدم و ديگر نخواستم كه كسي را مجاب كنم كه درك كنند روحم را....گويي همه از اين سكوت محض من راضي اند...گويي اصلا هيچ زماني سخن نگفته بودم!گاهي جانم به لبم ميرسد اما مبارزه مي كنم تا مبادا صدايي از وجودم بر ايد...خيلي وقت بود كه فرشته ام در گوشم ميخواند كه سكوت كن...اما گوش شنوايي نداشتم...حال چنديست كه خاموشم...به ظاهر همه چيز خوب است...من غذا مي خورم گاهي لبخند مي زنم و گاهي با سر بله يا خير مي گويم...اما اكنون چنان غم سنگيني بر سينه ام سنگيني ميكند كه اگر چيزي ننويسم نفس كشيدنم از اين هم سخت تر مي شود...به يكباره غم بر من چيره شده و مرا وادار به تسليم ميكند...دلم براي دل خوشي هايم تنگ شده...هر چند كوچك و حقير...دلم براي ازاد نفس كشيدن تنگ شده...نمي توانم كسي را مقصر بدانم ...زندگي ام هميشه بر پايه تصميمات عجولانه ام دچار طوفان هاي حوادث اكثرا" ويران كننده شده...اكنون من بر اخرين نقطه از با قي مانده كشتي در حال غرق شدنم نشسته ام و هنوز تصميم نگرفته ام كه با كشتي فرو بروم و يا به اميد پيدا كردن ساحلي شنا كنم يا لااقل بر تكه الوار هاي شناور بر اب چنگي زنم به اميد دستي و نجاتي...از روزي كه سكوت كرده ام سعي دارم كه چيزي را ياد بگيرم كه شايد به اين دنيا باز امده ام تا بياموزمش و ان صبوري و غلبه بر خشم است...تا كنون هر بار من با بروز هر مشكلي خشمگين شده ام و در همان حس و حال از روي احساس تصميماتم را اتخاذ كرده ام...شايد بايد تجديد نظري بكنم در روند زندگي كردنم و صبور بودن و خونسرد بودن را ياد بگيرم...ذخيره اطلاعات رفتاري ام خلاصه مي شود به دو گونه واكنش يا مثل پدر پرخاشگر باشم و فرافكني كنم و ديگران را مقصر بدانم يا مثل مادر به دل بكشم و هيچ نگويم و وقتي كه صبرم لبريز شد و  واكنشي نشان دادم همه را دلخور نمايم....زندگي پيچيده ايست...نمي دانم تا كي مهر سكوت بر لبانم باشد...نمي دانم از بي صدايي ام خرسندم يا دردمند...داشتم فكر مي كردم كه مريم قديس هم خوب ترفندي براي خود داشته كه روزه سكوت گرفته...لابد او هم از زخم زبان ديگران دل پر خوني داشته...شرايط بد تري هم داشته...يك فرزند كه خداي منان را شكر اين يكي را من ندارم....اما خوبي سخن نگفتن اين است...ديگران هر چه مي خواهند بگويند وقتي نخواهي پاسخي و توجيهي داشته باشي حرف هايشان در حد جابجايي هوا اهميت دارد...تا زماني كه نسبت به عناصر منفي زندگي ام بي تفاوت نباشم انها در زندگي من قدرت خواهند داشت....نفسم به سختي جريان دارد...خدا كجايي؟