مي خواستم مرهم دردهات باشم.....

اما... اما خودم شدم يه درد...!

 رو بار سنگين دردات اضافه شدم!

 دردهايي كه كوه رو خورد مي كنن..

دلم تنگ می شود ونیستی کدامین خاطره را مرور کنم که تو نباشی سالهاست که می نگارم احساس دل را بیهوده به تک تک ثانیه ها تو را هدیه می دهم چشمها را می بندم شاید جسم خیال تو آرام درون  آغوش ذهن خسته ام بلغزد شاید زمان بخاطر اشکهای من که شده باز گرددبه آن روز ها که بوده ای  ببین هنوز هم دستهایم خالیند همان دستها که قول هم آغوشی دستهای  گرمت را به او داده بودی یادت هست محکم استوار گفتی هستم تا آخر چه قاطعانه گفتی وچه عاشقانه بار کرده ام کنون پس از اینهمه ثانیه انتظار جای دستهای دیگری بروی دستهای تو مانده است وتو چه فکرده ای در آن لحظه که دستهای دیگری را به گرمی فشردی به التهاب این لحظه های خرد شدن من نیندشیدی کاش می مردم  کاش چشمهای خویش می بستم  کاش فراموش می شدکه چگونه نفس می توان کشید کاش و هزاران کاش بیهوده   درد         فشاری بی امان به حنجره     سنگینی نفس    سوزش مغز لرزش پلکها    سستی دستها و ناگهان قلقلک گونه های تو  این احساس بعد توست این احساس هزاران باره ی هر دم من است کاش خواب به دادم برسد